Te huur: nietsnut voor weinig!

Het is dat er nog net niet mee geadverteerd wordt, maar veel zal het niet schelen als je de huidige arbeidsmarkt bekijkt en hen die daar in ronddwalen op zoek naar een baan. Ik zet expres niet neer dat ze op zoek zijn naar de perfecte baan, want die zoeken ze niet. Nee, ze zoeken werk. Dat klinkt goed. Mensen die aan het werk willen om de economie te ondersteunen, inkomsten te hebben en hun steentje bij te dragen. Over welke groep mensen heb ik het nu eigenlijk? Ik heb het over de ‘ouderen’ waarbij sommigen dit al vinden vanaf 40+ en anderen standvastig blijven roepen 50+. Dit betreft zowel mannen als vrouwen.

Hoe vaak ben ik alsollicitaties tegengekomen waarbij bij voorbaat al in de sterren stond geschreven dat zij geen enkele kans maakten? Wij vragen HBO, kandidaat heeft LBO. Wij vragen commerciële drive, kandidaat heeft altijd mantelzorg gedaan.

Wij bieden 50k per jaar, kandidaat vindt minder ook goed. He? Ik maakte mee dat iemand bereid was om 24k te zakken in salaris! Hoe profileer je je dan alssollicitant? Denk je dan echt dat je geloofwaardig overkomt bij een werkgever? Natuurlijk is het in deze tijden normaal dat je niet moet verwachten dat als je van baan hopt (gedwongen of ongedwongen) je salaris automatisch omhoog gaat of gelijk zal blijven. Wat je in jaren bij de een hebt opgebouwd aan salaris met alle verhogingen erbij, valt allemaal weg. Je moet weer opnieuw beginnen. Maar 24k zakken in salaris getuigt van wanhoop. En iets heeft ten grondslag gelegen aan die wanhoop en dat maakt mijn kandidaat ongeloofwaardig en geeft een teken van zwakte aan mij af.

Het valt mij ook op dat deze doelgroep van mensen zichzelf in een bepaalde slachtoffer positie zetten. “Ik heb al zo lang niet meer gewerkt”. Mooi, dan ga je er in ieder geval fris tegenaan! “Ik heb de papieren/opleiding niet.” Ideetje om die wel te (willen) gaan halen en dit te communiceren naar de potentiele werkgevers? Of begin gewoon aan een opleiding; dat laat zien dat je in ieder geval wil! “Ik ben te oud.” Daar ben ik het dan eerlijk gezegd wel weer mee eens, maar je bent maar net zo oud als dat je je voelt. Doe een foto op je CV (oude tactiek, maar ik vind hem nogsteeds effectief) of laat op een andere manier blijken dat je je nog zo kwiek voelt als toen je 20 was. Kortom, het lijkt wel alsof ze zich niet van hun beste kant willen laten zien maar alleen maar excuses zoeken. Best paradoxaal vindt u niet? Ik zoek een baan en ik kan niks! Te huur: nietsnutvoor weinig!

 

Timon Rammeloo is laatste jaars student HR in Leiden en werkt als Interne Recruiter bij een MKB organisatie met een technische achtergrond. Hij schrijf over de onderwerpen welke hij tegekomt in zijn eigen dagelijkse praktijk van werving, selectie, gesprekken, bevindingen e.d.

 

Timon Rammeloo

Timon Rammeloo werkt als Corporate Recruiter bij een MKB organisatie in de automatisering. Hij schrijf over de onderwerpen welke hij tegekomt in zijn eigen dagelijkse praktijk van werving, selectie, gesprekken, bevindingen e.d.

Timon Rammeloo has 5 posts and counting. See all posts by Timon Rammeloo

11 gedachten over “Te huur: nietsnut voor weinig!

  • 25/05/2011 om 12:41
    Permalink

    Heer, u heeft nog veel te leren, qua schrijfstijl maar vooral kijk op de medemens. Succes!

  • 25/05/2011 om 14:35
    Permalink

    Dag Timo,
    Ik begrijp dat je dit tegenkomt in je dagelijks werk en je schrijfstijl daarover is recht voor z’n raap. Je boodschap is helder, kandidaten solliciteren op een functie waarin zij niet passen, en doen daarmee zichzelf en de recruiter tekort. Ik haak ook aan bij je woorden “mensen zichzelf in een bepaalde slachtoffer positie zetten”.

    Het is jammer als sollicitanten, in mijn woorden, ‘niet arbeidsmarktklaar’ de arbeidsmarkt op gaan. Vanuit mijn vak als loopbaanprofessional schreef ik januari 2011 daarover het volgende blog:

    Ben jij ‘arbeidsmarktklaar’?
    Door aaltjevincent
    Als je ‘arbeidsmarktklaar’ bent vind je sneller nieuw werk, zo weet ik uit ervaring in het begeleiden van werkzoekers. Het bestaat uit drie elementen.

    Ten eerste: weet wat je wilt veroveren!

    Weten wat je ‘inhoudelijk’ wilt doen bestaat uit kennis van je competenties èn de gewenste elementen uit je ‘droombaan’. En het weten dat dit werk bestaat in de door jou gewenste ‘vorm’, welk soort contract, reisafstand, salaris, opleiding e.d. Het praten met mensen die het werk nu doen dat jij wilt gaan doen is mi. noodzakelijk. Een door jou gedragen combinatie van ‘inhoud en vorm’, maakt dat je met pretlichtjes kunt zeggen ‘dit is de klus die ik KAN klaren’.

    Ten tweede: je zelfvertrouwen

    Het kan zijn dat je ergens werkt(e) waar je niet uit de verf kwam of niet werd gewaardeerd om je vakmanschap. Of dat je het werk al jarenlang bij een vaste werkgever doet. Dat kan leiden tot de vraag ‘kan ik het ergens anders wel?’ en er voor zorgen dat je geen zelfvertrouwen hebt. Werk hieraan*, een zelfbewuste uitstraling is essentieel voor het veroveren van werk.

    Ten derde: je ontslag frustratie.

    Ben je wegens reorganisatie ontslagen dan kan het zijn dat je nog boos en verdrietig bent. Een selecteur voelt dat ‘aan zijn water’. Als je gaat netwerken en solliciteren is kans groot dat je alleen maar negatieve reacties krijgt. Dat ligt dan niet aan je vakmanschap, maar aan het feit dat andere kandidaten wel uitstralen dat ze er helemaal klaar voor zijn. Werk voor pretlichtjes dus eerst aan je verwerking.

    Arbeidsmarktklaar is kortom: weten wat je wilt veroveren en met pretlichtjes uitstralen dat jij de klus kunt klaren!

    *Omdat werk veroveren hard en soms ook zwaar werk is, adviseer ik je van harte om een vast werk-vind-maatje te vragen of hij of zij jou bij wil staan bij alle stappen die je zet!

    Aaltje Vincent & Company | Jobmarketing

  • 30/05/2011 om 09:58
    Permalink

    Hi Timo.
    Wellicht dat je in je werkpraktijk regelmatig geconfronteerd bent met het fenomeen dat het UWV eist dat je per maand een hoeveelheid keren solliciteert. Als de zinloosheid de overhand krijgt gaat kwantiteit blijkbaar voor kwaliteit.

    Je observatie komt bij mij dan ook eenzijdig over.

    Ik kan uit ervaring zeggen dat het als 50+ uitermate moeilijk is om een functie te verwerven. Mijn vrouw is al 2 jaar bezig om een job te vinden. Ze heeft zich in alle bochten gewrongen en is zeer gemotiveerd om aan de slag te komen. Haar toegevoegde waarde voor een organisatie is onomstreden, maar je krijgt niet eens een reactie op je sollicitatie. Ze doet nu vrijwilligerswerk en wordt op handen gedragen. Ik concludeer dan maar dat het aan haar kwaliteiten en inzet niet ligt.

    In de SER zijn de werkgevers erop gebrand dat er tot 67 jaar gewerkt wordt. Dat zou ook prima moeten kunnen lijkt mij. Echter het zou het al een hele stap voorwaarts zijn als we met zn alle incl. werkgevers/rekruters in staat zijn werknemers tot hun 65ste jaar te laten werken. Blijkbaar leven we nog in de luxe dat het niet nodig is en zijn de demografische vooruitzichten nog niet bij iedereen doorgedrongen.
    Er moet blijkbaar het nodige aan mentaliteitsverandering bij oa rekruters gerealiseerd worden. Het is jammer te moeten vaststellen dat ook jonge HR professionals niet inzien dat het voor de maatschappij belangrijk is dat ouderen aan het werk zijn. Het lijkt erop dat de pot de ketel verwijt dat hij zwart ziet.

    Vincent

  • 02/06/2011 om 13:28
    Permalink

    Beste Vincent,

    Allereerst, dank je wel voor je openhartige reactie. Ik wil graag van de gelegenheid gebruik maken om op jouw reactie te reageren.

    Ja ik maak het dagelijks mee dat men verplicht is te solliciteren omdat zij anders hun uitkering kwijtraken. Ik moet je hier dan ook in gelijk geven dat zij lukraak solliciteren.

    Het is mooi om te lezen dat je vrouw super gemotiveerd is weer te gaan werken maar dat dit niet lukt. Wat mijn vraag dan is: hoe komt dat? Waarom wordt er niet eens op haar sollicitatie gereageerd? Gebruikt ze de (voor haar) juiste kanalen? Welke functie wordt op gesolliciteerd? Waarom niet via een bureau (er van uitgaande dat dit niet het geval is)? Er is duidelijk íéts mis met de sollicitatie, anders zou een beetje professionele HR afdeling wel reageren. Het feit dat zij bij vrijwilligerswerk op handen wordt gedragen, bevestigd mijn vermoeden dat er iets met de sollicitatie niet klopt.

    Het is voor mij als Corporate Recruiter niet makkelijk om de juiste kandidaten te vinden. Veelal zijn er oudere werknemers die een goed, mooi CV hebben, de juiste werkervaring (of te veel, dat kan ook) en die een bijpassend salaris vragen. Oftewel: vele malen te hoog. Beslis ik wat te hoog is? Beslis ik welke leeftijd? Volgens de NVP-code mág ik niet eens op leeftijd selecteren. Helaas dat onze managers en directors niet aan deze code gebonden zijn. Ik ben het dus met je eens dat er wat moet veranderen bij de werkgevers om juist ouderen aan te nemen. Bij Recruiters mag er wat veranderen met hen durven aan te dragen.

    Je reactie dat ik, als jonge HR professional (vreselijke term overigens), niet zou inzien dat het voor de maatschappij belangrijk is dat ouderen aan het werk zijn, vind ik dus kort door de bocht omdat het hier niet over gaat in mijn blog. Natuurlijk zie ik de noodzaak van ouderen aan het werk, maar dan moet er juist die mentaliteitsverandering komen bij die oudere potentiele werknemers. Manieren van solliciteren, jezelf presenteren etc. is daarbij ook belangrijk. Vergeet niet: we hebben met andere generaties te maken. Daarover is meer te lezen in mijn volgende blog welke volgende week zal verschijnen.

    Met vriendelijke groet,

    Timon

  • 08/06/2011 om 11:25
    Permalink

    Ik vind het veel te gemakkelijk om altijd maar naar de sollicitant te wijzen. Slachtoffer-rol? Recruiters en werkgevers zitten voornamelijk alleen maar te reflecteren op potentionele werknemers en bagatelliseren hun problemen.

    Ik lees ook veel tegenstrijdigheden. Een oudere werknemer zou al snel te duur zijn, maar als ze bereid zijn om te zakken in salaris om dat argument te ontkrachten zijn het opeens nietsnutten? Flauwekul zeg. Recruiters en werkgevers onderschatten wat oudere werknemers te bieden hebben; ervaring. Het gekke is dat veel afstudeerders al snel stranden op “je hebt te weinig ervaring” en voor nood in baantjes terechtkomen waar ze helemaal niet voor zijn opgeleid. Recruiters zoeken iemand van 16 met 15 jaar ervaring?

    Het is tegenwoordig niet makkelijk voor sollicitanten om een goede baan te vinden (en dan praat ik niet eens over die droombaan die vaak niet bestaat). Ik kan me goed voorstellen dat dat frustrerend werkt bij veel mensen. Mensen verliezen dan ook snel hun zelfvertrouwen. (Ik zou die vrouw die na 2 jaar solliciteren vrijwilligerswerk is gaan doen, gelijk aannemen. Wat een doorzettingsvermogen zeg!) Of de sollicitanten wijken uit naar andere vacatures (90% van de vacatures is ook bar slecht geschreven door recruiters. Zeg ook gewoon wat je nou zoekt). Dan kom je inderdaad sneller in de situatie die je schets, vooral met de non-visie van het UWV. Maar valt dat altijd alleen maar aan de sollicitant te wijten? Wat een onzin. Het is een kwestie van een wisselwerking waarin ook de werkgevers en recruiters een rol spelen.

    Ik vind het dan ook lachwekkend en zo gemakkelijk om die potentionele werknemers in een blogpost af te zeiken neer te zetten als een stel nietsnutten en niet eens stil te staan bij je eigen bijdrage in de situatie en waarom mensen zich dan zo gaan gedragen en hopeloos worden. Slachtoffergedrag bij werknemers? Wellicht, maar ondertussen ook een hoop reflecteren en bagatelliseren door zogenaamde HR-professionals en werkgevers. Misschien vind je die geschikte kandidaten wel als je wat genuanceerder bent. Ik zelf zou juist afschrikken van zo’n gefrusteerde HR-professional die vindt dat de wereld om hem draait.

  • 09/06/2011 om 12:09
    Permalink

    Beste Jeroen,

    Dank je wel voor je reactie. Echter spreek ik niet van een slachtoffer-rol, maar een bepaalde slachtoffer positie. Essentieel verschil met het doomdenken over jezelf en dus maar niets doen, of dusdanig wanhopig zijn dat je solliciteert op een functie waarvan je bij voorbaat weet dat je niet geschikt bent.

    De tegenstrijdigheden waar jij het over hebt, heb ik niet over geschreven. Echter ken ik de vooroordelen dat oudere werknemers te duur zouden zijn, vaker ziek, minder hard werken etc. In mijn voorbeeld was iemand bereid om de helft van zijn salaris in te leveren terwijl zijn levensstijl en hypotheek en overige uitgaven zijn gebaseerd op het eerst gevraagde salaris. Ik heb nooit gevraagd of hij minder wilde verdienen, hij kwam er zelf mee. Vind je dat niet wanhopig dan? Ik kan begrijpen dat mensen aan het werk willen als ze een tijd thuis zitten. Ik word zelf na een week al gek van de muren om mij heen. Maar als iemand echt zo graag wil: laat dat dan merken. Jong of oud: laat het merken. En ga niet opeens beginnen over: oke, dan wil ik wel de helft verdienen.

    Het is tegenwoordig inderdaad niet makkelijk om aan een baan te komen waarin je jezelf graag ziet werken. Dat merk je in erg veel functiegroepen. De ideale baan bestaat niet, maar dien je zelf te creeeren.
    Het feit dat jij de vrouw die na 2 jaar solliciteren vrijwilligerswerk is gaan doen direct zou aannemen, vind ik een beetje vreemd. Je weet nog helemaal niets van die vrouw. Geen cv, geen gesprek. Jij zou iemand aannemen puur op doorzettingsvermogen? Ik begrijp niet goed waar jouw negatieve affectie jegens Recruiters vandaan komt, maar ik wil best graag geloven dat je er geen plezierige ervaringen mee hebt gehad.

    Met vriendelijke groet,

    Timon

  • 12/10/2011 om 00:19
    Permalink

    Laten we wel reëel blijven. Ik vind niet per definitie dat dit een teken van zwakte is als een individu bereidt is om 24 k te zakken in salaris. Je kan die bestempelen als een wanhoopsdaad maar dat is het zeker in de meeste gevallen niet. 1/3 van de werknemers is namelijk hedendaags bang om zijn huidige baan te verliezen. Iemand die werkloos is en bereid is water bij de wijn te doen om zo snel mogelijk weer aan de slag te kunnen kan je ook zien als iemand die enorm gemotiveerd is en er erg zin in heeft. Bovendien hebben deze mensen vaak gezinnen die zij moeten onderhouden en dat mag jij als recruiters zeker niet vergeten. Om ze dan opeens te bestempelen als zwakke persoonlijkheden vind ik een beetje te kort door de bocht. Geef die mensen de kans om hun verhaal te vertellen en oordeel niet bij voorbaat maar ga af op de kwaliteiten van de persoon en niet zozeer zijn bereidheid om te zakken in salaris.

    Groeten

    Jean

  • 12/10/2011 om 11:35
    Permalink

    Beste Jean,

    Allereerst bedankt voor je reactie. Je hebt gelijk dat op basis van pur sec het punt van het zakken in salaris niet een reden moet zijn om iemand af te wijzen. Zijn houding, intonatie e.d. gaven hier ook reden toe. Tijdens een sollicitatiegesprek kijk je naar hoe iemand zich profileert en hoe die iemand over komt. Dat is ook mijn ‘specialiteit’; hoe is iemand nou echt en hoe ga ik erachter komen hoe diegene in zijn of haar privé leven en op werk is. Natuurlijk maak ik als recruiter hier nog wel eens fouten in, maar door schade en schande wordt men wijzer. Iedereen heeft toch dingen moeten leren en heeft wel eens foute beslissingen gemaakt? Is vrij menselijk lijkt mij.

    Wat betreft het gesprek verder: ik heb deze kandidaat 3 keer een uur de kans gegeven op 3 verschillende dagen met mij en 2 verschillende andere personen. Wij gaven hem de voordeel van de twijfel. De kwaliteiten had hij op papier, maar als er iemand tegenover je zit die gigantisch onzeker overkomt en een signaal afgeeft dat hij tegen een burn out aan zit (ja, van solliciteren kun je behoorlijk gestressd raken) dan wil je diegene niet nog eens belasten met een inkoopportefeuille van circa 10 miljoen euro waarbij hij ook een team aan moet sturen. Bij deze blog heb ik enkel 1 stukje uit het geheel gehaald en dat uitgelicht.

    Ik hoop je hiermee een beter beeld te hebben gegeven van de gehele, toenmalige situatie.

  • 30/10/2011 om 12:59
    Permalink

    De ouderen worden dat betreft wel een kwetsbaar volk. Enerzijds hebben zij die ervaring en kennis om bepaalde functies te bekleden maar anderzijds zit daar toch een hoog salaris aan vast die zij op basis van hun kennis en kunde verdienen. Ik kan me goed voorstellen dat je in de huidige economie wel eens iemand tegenover je hebt die onzeker kan zijn. Na een paar afwijzingen kan de zelfverzekerdheid van een sollicitant al heel gauw afnemen als die in financiële nood zit. Soms vind ik dat er gewoon te snel conclusies worden genomen waardoor sollicitanten geen eerlijke kans hebben.

  • 25/12/2011 om 22:16
    Permalink

    Beste Timon,
    Hoe oud ben je eigenlijk?
    Ooit toen ik 27 was, was er in Rotterdam (regio) een massa-ontslag van RSV. Toen raakte mijn vader (52 jaar) met vele collega’s zijn werk kwijt. Radeloos en machteloos waren ze. Solliciteren had nauwelijks zin, er was geen werk en als er werk zou zijn, werden ze niet uitgenodigd … te oud. Ik heb destijds voorgenomen dat dit mij niet zou overkomen en heb als vrouw, met 3 kleine kinderen altijd gewerkt, gestudeerd en houd mij ook nu nog met alle innovatieve ontwikkelingen tegen. Heb een enorm netwerk en kennis en kunde.
    En als ik wil solliciteren, word ik of niet uitgenodigd of er zit een nitwit tegenover mij, die volgens mij hetzelfde denkt als jij. Denk jij nu werkelijk dat je alle kennis in huis hebt op te bepalen dat je een specialisme hebt dat jij in een gesprek kunt bepalen hoe iemand echt is?
    Nou Timon, je doet je achternaam eer aan. Je verhaalt rammelt aan alle kanten.
    Bewaar deze pagina met je verhaal en reacties goed en kijk er nog eens naar over pakweg 25 jaar. Kijk dan in de spiegel en wellicht dat je andere inzichten hebt.

  • 16/01/2012 om 11:09
    Permalink

    Beste Jenny,

    Uit jouw reactie kan ik opmaken dat je volgens mij niet helemaal de essentie uit mijn verhaal haalt. In mijn blog benoem ik enkele voorbeelden die rechtstreeks uit de praktijk komen. Waar jij uit opmaakt dat ik alle wijsheid in pacht heb of een bepaald specialisme heb waardoor ik kan bepalen of iemand geschikt is voor een functie, kan ik helaas niet opmaken. Als Corporate Recruiter beslis ik namelijk totaal niet of iemand geschikt is voor een functie aangezien ik over het algemeen geen inhoudelijke kennis van die functie heb. Als CR kijk ik naar hoe iemand als persoon is en of zijn (of haar) persoonlijkheid binnen het de organisatie, het team en bij de manager past. Iemand kan bijzonder goed zijn in het werk dat hij doet, maar als daar een vervelende of niet passende persoonlijkheid tegenover staat, dan adviseer (ja, ik beslis niet, ik adviseer alleen) ik om het niet te doen. De keuze daarna ligt geheel bij de manager. Natuurlijk kan ik op de manager inpraten om het wel of niet te doen, maar de beslissingsbevoegdheid ligt niet bij mij.

    Een verklaring voor waarom jij niet wordt uitgenodigd voor een gesprek kan ik je op basis van je cv niet geven omdat deze niet ken. Wel kan ik ‘raden’ naar de reden en dat zou kunnen zijn dat men je te hoog of te breed opgeleid vindt. Uit ervaring (en hoe jong ik ook ben, ik heb een rijkelijk bestand van sollicitatiegesprekken achter de rug waar ik elke keer weer van heb geleerd) kan ik je zeggen dat je persoonlijkheid vaak veel belangrijker is. Leeftijd, sekse, opleiding.. Vaak te ‘verwaarlozen’ in een gesprek. Hoe kom je dan eerst aan tafel? Ik zou aanraden je cv wat vraagtekens op laten roepen (dus niet te veel verklappen) en een ijzersterke motivatie met meer dan alleen maar het benoemen van je specialismen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.