YOLO solliciteren via sociale media?

Je kent het vast wel. Je hebt een leuke vacature, een leuke baan voor een geschikt persoon. Gelijk scan je je netwerk af, benader je kandidaten en je gaat natuurlijk sourcen als dat nodig is. Door alle sociale media en platforms kost dat veel tijd maar uiteindelijk stuit je op een geschikte kandidaat met een goede foto.

Tegenwoordig kan je makkelijk met een rechtermuisklik doorzoeken op die foto. Immers; als recruiter wil je weten wat voor vlees je in de kuip hebt. Of is het gewoon een gezonde dosis nieuwsgierigheid? Deze week gebeurde het: ineens komt er na die rechter muisklik een aap uit de mouw: Google heeft diezelfde foto ook gevonden op een account welke onderdeel is van een sexsite. Niks Relatieplanet, Lexa, Pepper of Tinder. Maar een sexsite en de bijbehorende tekst is ondubbelzinnig. Wat nu?

Met billen bloot

“Eens met je billen bloot op internet, altijd met je billen bloot op internet”, in dit geval letterlijk en figuurlijk. Er wordt sinds jaar en dag gewaarschuwd voor de gevaren van internet. Dit is er een van. Het heeft natuurlijk niets te maken met cybercriminaliteit, maar net als Klein Duimpje laat je jouw sporen na met alles wat je plaatst. Dan wordt de kans steeds groter dat je gevonden wordt. Jouw uitingen worden dan geïnterpreteerd én er worden conclusies aan verbonden. Er wordt geoordeeld. Ik merkte aan mijzelf dat mijn eerste reactie was “geen geschikte kandidaat”.

Later vroeg ik mijzelf af waarom dat mijn eerste reactie was. Rationeel gezien slaat het nergens op. Of iemand op een sexsite staat, zegt niets over de harde criteria (kom maar op met die woordspelingen) waar iemand aan moet voldoen. Eigenlijk ook niets over zijn competenties voor de vacature. Alhoewel, die ene die elk bedrijf zoekt in de nieuwe weknemer wel: “Eerlijkheid”. Deze jongeman is wel eerlijk, of kan niet iedereen goed omgaan met eerlijkheid in elke situatie?

Angst

Wat is de angst om deze kandidaat af te wijzen bij voorbaat? Welk risico loop ik of loopt het bedrijf die de vacature heeft? Zijn we met z’n allen door Big Brother angsthazen geworden? Fatsoenrakkers misschien? Maken we zaken groter dan ze zijn en laten we ons afleiden van zaken waar het daadwerkelijk om gaat. Namelijk een kundige kandidaat? Is er een causaal verband tussen iemands functioneren en wat iemand in zijn privéleven doet?

Trouwens, wanneer we iemand afwijzen hierop (in een situatie dat iemand zelf al heeft gesolliciteerd) is het wel zo netjes om van te voren te laten weten dat hiernaar gekeken wordt…en dat de kandidaat een terugkoppeling krijgt met de reden waarom hij/zij is afgewezen. Toch?

Graag hoor ik jullie meningen en ervaringen. Zelf zou ik deze kandidaat niet per definitie afwijzen, alhoewel ik het wel bespreekbaar zou maken. Hoe zou jij handelen?

Edvard Jongschaap

Sinds drie jaar ben ik als eigen ondernemer werkzaam in de ICT Arbeidsmarkt, waarbij ik me steeds meer ga richten op Arbeidsmarktcommunicatie, het snijpunt tussen recruitment en mijn opleidingsrichting.

Edvard Jongschaap has 3 posts and counting. See all posts by Edvard Jongschaap

3 gedachten over “YOLO solliciteren via sociale media?

  • 19/05/2014 om 13:24
    Permalink

    Edvard,

    Geen idee of er een causaal verband is tussen iemand online aanwezigheid en functioneren. Hoe belangrijk is dat eigenlijk vraag ik me af. Als iemand op de harde criteria goed aansluit dan kan dat in potentie een ‘starter’ zijn. Als je vervolgens iemands privéleven mee gaat laten wegen dan zegt dat ook wel iets over jou als persoon en de huidige zeitgeist. Ik doe het ook, puur omdat het kan. Zelden beïnvloedt het mijn uiteindelijke mening, mocht ik iets schokkends zien dan kan dat altijd in persoon worden gevraagd.
    Feit is wel dat je idd te maken hebt met mensen die soms erg onzorgvuldig omgaan met hun privéleven en alles maar online zetten. Voor onze generatie valt dat nog mee, voor de generaties die nu komen wordt het een stuk uitdagender om je stil te staan bij wat je online wilt hebben en wat niet. Voor recruiters en hiring managers wordt het in hetzelfde geval een stuk uitdagender om dicht bij jezelf en de opdracht te blijven. (Ver)oordeel niet te snel, ook al is dat nu al erg lastig voor sommigen.

  • 20/05/2014 om 13:15
    Permalink

    Een bizarre eigenschap van de mens om te “smullen” van andermans privé leven… Zeker in combinatie met (ver)oordelen en al helemaal in relatie tot hoe “goed” iemand functioneert in zijn werk.
    Een werkgever heeft in mijn ogen niets te maken met privé uitingen van een (toekomstig) werknemer zolang dit geen directe gevolgen heeft voor de kwaliteit van het werk of werkrelatie. Werk is werk, een goede ICT’er die in zijn vrije tijd met bomen knuffelt, neus peutert, de slakken in zijn tuin telt of “swingt” (op muziek of de tweede interpretatie) blijft namelijk een goede ICT’er, toch?

  • 22/05/2014 om 15:15
    Permalink

    Dit is toch niet heel nieuw? Het hele online verhaal wel, maar moesten we ons al niet scheren voor een sollicitatiegesprek? Nette kleren aan, ringen uit oren, neus en wenkbrauwen, tatoeages bedekken. Terwijl iemand in z’n oude kloffie, bedekt met tattoos en piercings ook best kan voldoen aan de harde criteria. Het zit nou eenmaal in de mens om aan de eerste indruk een oordeel te hangen. Door die eerste indruk heen kijken is wellicht wat iemand tot een goede recruiter maakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.