Waarom wordt een kandidaat afgewezen? Een blik in de wereld van Recruitment

Waarom worden mensen afgewezen? Ik hoor soms verhalen van mensen die bij mij solliciteren dat zij wel 120 sollicitaties hebben gehad. Ook daadwerkelijke gesprekken dan. Op mijn vraag waarom ze dan worden afgewezen, reageren ze als volgt: ik was te zwaar, ik was te licht, te duur, ik was te technisch etc.

 

Bij veel LinkedIn-groepen zie ik de vraag verschijnen: “Hoe kan ik er voor zorgen dat ik word uitgenodigd bij een organisatie?” of de vraag: “Waarom word ik toch steeds afgewezen?”. Daar komen dan de bekende beschuldigingen bij: “Men verzint gewoon iets!” of “Ze discrimineren!” en altijd ligt het weer aan …. ? Juist! De Recruiter. En anders wel de afdeling HRM! Of soms wordt het ook gewoon verwoord als ‘De werkgever’. Desalniettemin worden deze mensen uitgemaakt voor nietsnutten, nitwits, sukkels, losers en ga zo maar door.

Ik ga dit bovenste stukje nu even helemaal omgooien en er tegen aan trappen. Waarom? Omdat dit allemaal (gedeeltelijke) onwaarheden zijn en er voor sommige dingen (wellicht) een bijzonder goede redenering is.

Organisaties en haar klanten

Laat ik beginnen bij het uiteenzetten van een organisatie op vrij eenvoudige wijze. Ongetwijfeld heeft iedereen al een keer een organogram gezien en weet men deze ook te lezen. Degene die het hoogst staan bekleden de hoogste functie. Een lijntje vanaf hun gaat naar beneden en die mensen sturen zij aan. Die mensen kunnen ook weer anderen aansturen. Dit gaat zo door tot de uitvoerende kern is bereikt. Maar we zien ook dat de hoogste mensen lijntjes naar de zijkanten hebben lopen. Hier vallen bijvoorbeeld sommige Finance afdelingen onder, maar ook ICT en HRM. Dit worden stafafdelingen genoemd. Een stafafdeling heeft géén beslissingsrecht maar enkel adviesrecht. Zij vallen niet binnen de hiërarchie (tenzij het hele grote afdelingen betreft waarbinnen zelf een hiërarchie bestaat) en kunnen dus niemand iets daadwerkelijk opdragen. Enkel hen adviseren iets te doen. Echter worden deze afdelingen er wel op afgerekend wanneer er iets fout gaat. Want dan had men eerder de directie hier op moeten attenderen en hen moeten adviseren om het anders aan te pakken.

Recruitment is een onderdeel van HRM en heeft daardoor dus géén beslissingsrecht. Zij ‘bedient’ haar klanten en geeft gevraagd of ongevraagd advies.

Wie zijn dan de klanten van een Recruiter?

Lijnmanagers, directie en werkzoekenden.

 

Wie zijn de klanten van een supermarkt?

Bedrijven, gezinnen, kinderen.

 

Wie zijn de klanten van een uitzendbureau?

Bedrijven en werkzoekenden.

 

Nemen bedrijven, gezinnen of kinderen beslissingen in een Supermarkt? Nee. Ze kunnen wel verbeterpunten aandragen (gevraagd of ongevraagd advies). Nemen bedrijven of werkzoekenden beslissingen wat een uitzendbureau doet? Nee. Ze kunnen wel aangeven bij welke baan zij graag voorgesteld worden, of welke kandidaat zij graag willen spreken.

Dus wie neemt de beslissing of iemand afgewezen moet worden voor een functie? Juist, de klant. Don’t shoot the messenger.

Personal Branding

Er is op diverse websites en blogs te lezen dat personal branding heel belangrijk is om aan een baan te komen. Want of het nou mag of niet, werkgevers trekken je na op het internet. Facebook, Hyves, Twitter, LinkedIn etc. Hier gebruikt men hun grootste vriend voor: www.google.nl en anders wel www.wieowie.nl

Leef jezelf eens in dat jij de functie van Recruiter hebt. Misschien ben je het ook wel, dan scheelt het je een hoop inlevingsvermogen. Ben je het niet, doe dan echt je best! De hele dag check je alle social media, ben je uren op zoek naar mensen die bij jouw organisatie passen, ben je bij veel netwerkbijeenkomsten en spreek je mensen met de meest uiteenlopende verhalen en kwaliteiten. Je zoekt naar iemand die blij wordt van het werken bij je organisatie en waar de organisatie zelf ook blij van wordt. De welbekende match of klik. Als Recruiter ben je altijd bezig met en voor mensen. Je bent maatschappelijk ingesteld want hoe meer je plaatst, hoe beter je je werk doet, des te meer waardering krijg je, zo krijg je salaris en opleiding en kun je dus leven. Net als in elke andere baan dus waar kwaliteit en kwantiteit vaak (paradoxaal) arm in arm met elkaar gaan. Recruiters hebben dus een groot hart (oke, niet allemaal, dat geef ik eerlijk toe).

Laat ik even een quote citeren: Kom op mensen, “Have a break, have a KitKat”! Hoe meer je afgeeft op Recruiters of werkgevers (hoe misdadig zij zich ook hebben gedragen!) des te meer onwil je kweekt om uitgenodigd te worden door andere Recruiters voor een gesprek. Je wordt volledig digitaal ‘nagetrokken’ (of dat een juiste manier is, is een discussie op zich) en al jouw uitingen waarbij je vaak emotioneel zeer heftig reageert, worden gelezen. En stel je ben nu nog steeds die Recruiter en je ziet dat mensen je collega’s en concullega’s aan het ‘afzeiken’ zijn. Ga je dan echt (vriendelijk) in op hun sollicitatie?

Afwijzingen

Waarom worden mensen afgewezen? Ik hoor soms verhalen van mensen die bij mij solliciteren dat zij wel 120 sollicitaties hebben gehad. Ook daadwerkelijke gesprekken dan. Op mijn vraag waarom ze dan worden afgewezen, reageren ze als volgt: ik was te zwaar, ik was te licht, te duur, ik was te technisch etc. Er rest maar één vraag mij om te stellen: Is dat zo? Vervolgens krijg je de reactie: nou nee, ik had het idee goed te passen in de functie. Of de kandidaat geeft aan dat hij minder salaris vroeg dan dat de functie bood. Best makkelijk voor een werkgever om iemand aan te nemen die minder vraagt dan dat er geboden wordt. Maar zou dit dan echt de doorslaggevende factor zijn? Was iemand anders dan echt beter of goedkoper? Nee, want je geeft in alle eerlijkheid aan dat je zelf goed in de functie past en je salariseis lager ligt dan dat er werd geboden. Kortom: het ligt dus aan iets anders. Mijn ervaring is dat werkgevers bang zijn om dit te zeggen. Waarom durven ze het niet gewoon? Hoe ‘makkelijk’ is het om duidelijk te maken aan een stotterend iemand dat hij niet een Helpdesk functie kan vervullen of in een Callcenter kan werken? Maar ook iemand wijzen op zijn of haar uiterlijke vertoon. Zit je haar verzorgd, heb je je geschoren (of juist niet, want soms kan het goed staan als je je niet scheert), heb je verzorgde kleding aan etc? Ik snap het van beide kanten niet. Werkgevers durven niet eerlijk feedback te geven en werkzoekenden durven zich qua uiterlijk vertoon niet beter voor te doen dan ze zijn of het ‘boeit’ ze simpelweg gewoon niet. Ook de zelfkennis van sommige werkzoekenden verbaasd mij. Een vegetariër in een slachthuis, een introverte persoonlijkheid als Recruiter, een depressieve psycholoog zijn hier voorbeelden van, al dan niet gechargeerd.

Mijn oproep aan alle werkzoekenden: bedenk je eens goed waar nu echt je kracht en je toegevoegde waarde ligt en vertaal dit concreet. Geen mooie woorden of een wollige omschrijving. Gewoon concreet, to the point wat jíj kan beteken voor een organisatie. En houd daar het KISS principe in acht. Keep It Short and Simple. Maar boven alles: blijf eerlijk. Zowel tegen de organisatie als tegen jezelf.

Over Timon Rammeloo

Timon Rammeloo werkt als Corporate Recruiter bij een MKB organisatie in de automatisering. Hij schrijf over de onderwerpen welke hij tegekomt in zijn eigen dagelijkse praktijk van werving, selectie, gesprekken, bevindingen e.d.

13 Comments

  1. Titel en afbeelding spreken al voor zich. De omkering in het artikel maakt de doorkijk naar wat er in recruitment en sollicitaties werkelijk toe doet. Dank hiervoor.

    Hartelijke groet,

    Margaret Rekers, Uniek in verbinden

  2. Leuk artikel, curieuze zienswijze.
    Drie opmerkingen.

    HRM als staf organisatie.
    Het slechtste dat HRM kan doen is zich verschuilen achter de stafrol, haar eigen verantwoordelijkheid afschuiven. In de geschiedenis hebben we vaker situaties gekend waarbij bepaalde organisatie onderdelen zeiden “het was een opdracht”, “we hebben niet geweten” wat de consequenties van onze passiviteit en ons gebrek aan maatschappelijke verantwoordelijkheid(sgevoel) zouden kunnen zijn. Ook weten we hoe dat afgelopen is ……

    1e Citaat over wie er beslist:
    “Nemen bedrijven of werkzoekenden beslissingen wat een uitzendbureau doet? Nee. Ze kunnen wel aangeven bij welke baan zij graag voorgesteld worden, of welke kandidaat zij graag willen spreken.
    Dus wie neemt de beslissing of iemand afgewezen moet worden voor een functie? Juist, de klant.”
    Met alle respect, maar deze stelling bevestigt het gestelde hierboven over HRM.
    Tevens is het zo dat in een markt waar op grote schaal verkeerde dingen gebeuren (diverse vormen van discriminatie en andere vooringenomenheden) alle partijen een evenwaardige verantwoordelijkheid hebben: de bedrijven bij het stellen van verkeerde (laakbare) eisen, de bureaus en HR bij het accoord gaan met die laakbare eisen.
    “Wiens brood men eet, wiens taal men spreekt” is helaas van toepassing op zowel HR als de bureaus, want geen van hen durft een laakbaar eisenpakket te weigeren of naast zich neer te leggen.

    2e Citaat over Recruiter:
    “Je bent maatschappelijk ingesteld want hoe meer je plaatst, hoe beter je je werk doet, des te meer waardering krijg je, zo krijg je salaris en opleiding en kun je dus leven.”
    Dit heeft alles weg van louter en alleen pezen en scoren, vooral de oren laten hangen naar wat de klant wil en vooral niet je eigen maatschappelijke verantwoordelijkheid en integriteit laten spreken.
    Net zo maatschappelijk als ontwikkelingshulp: alleen maar geld geven als dat weer opdrachten bij de eigen bedrijven oplevert.
    Geen enkele maatschappelijke relevantie derhalve, behoudens economisch gewin. Economie is dan ook een ‘sociale’ wetenschap …!

    Een andere toepassing van KISS (keep it simple, stupid) is de volgende. Realiseer je dat je hoe dan ook op een markt actief bent met de daarbij horende dynamiek. Die markt geeft aan dat er gewoon onvoldoende banen zijn. Inderdaad, wees eerlijk, transparant en draai daar niet omheen.
    Als straks de vergrijzing echt toeslaat en de rollen omgedraaid zijn, dan zal de te paaien werknemer op zijn beurt de media afstruinen en bedrijven en organisaties napluizen op hun maarschappelijke en andere relavantie en verantwoordelijkheden.
    En die werkgevers die zich nu laakbaar gedragen zullen dan een zeer hoge tol betalen.

  3. B ten Broeke

    Ik ben het gedeeltelijk met je eens, het ligt niet allemaal aan het bureau.

    Maar ik heb in de afgelopen maanden zo veel foute dingen meegemaakt bij recruitment bureaus, dat ik er echt wel gevoelsmatig klaar mee ben. Natuurlijk ga ik gemotiveerd weer aan de slag met een bureau als zij echt voor mijn gevoel ook betrokken zijn, maar dat zijn ze vaak niet. “Je wordt teruggebeld, want ze gaan je aanbieden”, en vervolgens hoor je niets meer van ze en kom je er achter, na zelf te bellen, dat de vacature al vervuld is. In mijn ogen heel slecht want ik vertrouw op zo’n bureau als werkzoekende.

    Daarnaast is het kennis-niveau bij recruitment bureaus echt heel slecht. Ik heb al een aantal keer mensen aan de lijn gehad die geen idee hadden van wat er eigenlijk gevraagd werd. 1 persoon vroeg zelfs wat bepaalde termen in hielden want zij had geen idee.

    Ook een irritant probleem is, als je als werkzoekende afgewezen bent op een vacature, dan krijg je via het bureau (als je het al te horen krijgt), Jammer, maar we gaan verder zoeken. Vervolgens, hoor je Niets meer. Wat helemaal frustrerend is, als je 1 of 2 dagen later ineens weer een vacature ziet die perfect aansluit maar je CV bij het bureau al weggegooid is blijkbaar, want je moet hem weer op sturen en weer het hele verhaaltje als een cassettebandje afspelen.

    Het laatste punt waar ik me als werkzoekende over frustreer is dat veel vacatures via zo’n bureau niet eens bestaan maar bedoeld zijn om cv’s te innen. Natuurlijk wordt dit ontkend maar heb het vaak meegemaakt ook tijdens mijn loopbaan dat er gebeld werd over een vacature door werkzoekende die niet eens bestond maar uitstond bij zo’n bureau. Ik heb besloten ook nu zo veel mogelijk te reageren op een vacature bij het bedrijf zelf en vacatures vaak vanuit recruitment bureaus links te laten liggen.
    Ik heb er geen vertrouwen meer in.

    Dit wordt gesterkt door een voorval van afgelopen week.
    Via een bureau een vacature op jobbird gezien. Ik heb er op gereageerd, want mijn kennis en ervaring kwam EXACT overeen met wat de vacature vroeg EN er was veel ruimte voor ontwikkeling. Ideaal toch? Maar goed, ik gebeld met het bedrijf, ik zou niet aangenomen worden op basis van mijn opleiding. Persoonlijk ben ik van mening dat Opleiding niets meer zegt, kennis en ervaring zeggen zo veel meer als je dat hebt.
    De persoon daar zou het toch proberen met mijn cv. Echter, ik hoor niets meer. Bel na 3 weken zelf op. Hoor ik dus dat zij het niet gedaan had en dat zij mijn voicemail had ingesproken (is niet gebeurd, want die kan ik van waar dan ook afluisteren) en zij had mij persoonlijk gesproken (niet gebeurd). Vervolgens werd het op de storing van vodafone gegooid. (ook onzin want heb een vast nummer ook opgegeven). Maar zij had het niet gedaan want “(EN IK CITEER) het was allemaal anders zo veel werk voor haar om mij aan te melden, omdat zij er niet zeker van was dat ik wel aangenomen zou worden. Sorry maar En je zegt zoiets niet tegen een werkzoekende EN dan is het maar veel werk. Ik zeg ook niet tegen mijn baas straks “Ik doe het niet want het is zo veel werk” (Ook als het zo veel werk is om iemand aan te bieden, dan doe je als Recruitment bureau iets niet goed in mijn ogen).

    Dus nogmaals, ik ben het met het artikel gedeeltelijk eens maar er zijn wel degelijk zo enorm veel fouten bij recruitment bureaus dat werkzoekende in mijn ogen terecht boos en gefrustreerd reageren. En in plaats van als bureau dan te zeggen, we nodigen je niet uit, kun je beter proberen te achterhalen waar de frustratie zit alvorens je dat zegt. Misschien zit er een goede sollicitant tussen juist die bijvoorbeeld mijn ervaringen heeft gehad met bureau’s?

  4. Timon Rammeloo

    @B. ten Broeke: Ik kan je frustraties goed begrijpen, het is ook niet normaal. Zelf weet ik niet hoe Recruiters bij bureaus zijn omdat ik zelf nooit aan die kant van de tafel heb gezeten. Zelf ben ik Corporate Recruiter en maak daarom alle beslissingen grotendeels zelf. Maar als het op (technische) vakkennis aankomt, tja.. dan moet ik eerlijk zijn: ik ben Corporate Recruiter en geen …(vul maar een functienaam in)… Kan mij dus ook goed voorstellen dat een Bureau Recruiter dat ook niet weet. Heel plat en zwart wit gezegd, is het ook te veel werk om dat allemaal uit te pluizen voordat je iemand op gesprek kan laten komen of voor wil stellen of terugkoppeling wil geven.
    Wat ik mij overigens ook voor kan stellen is dat de Bureau Recruiter met een afwijzing komt waarvan je echt denkt: huh? maar ik pas toch? dat heb je zelf gezegd!
    Werkgever die zo’n bureau inhuren zijn helaas niet zo lang van stof met betrekking tot het afwijzen op basis van punten. Het komt vaak voor dat er gewoonweg wordt gezegd: die wel, die niet, die wel, die niet. Hoe moet je dat als Bureau Recruiter melden aan je kandidaat? Juist, dan moet die BR doorvragen aan de werkgever. Maar je kunt die werkgever niet dwingen een legale, niet discriminerende reden op te geven. Het is immers een klant en als je te bijdehand gaat doen, dan stopt hij ook met de samenwerking met jou als BR.
    Of het echt zo gaat durf ik niet te zeggen, maar een aantal punten weet ik uit ervaring dat het er zo aan toe gaat.

    @Sietze: Ik ben niet zo van het kijken naar het verleden en hoe het altijd is gegaan. De tijden veranderen en ontwikkelen de komende jaren alleen maar nóg sterker. M.i. dus niet interessant om te kijken wat HRM vroeger deed, maar wat zij nú kan doen. Duidelijk maken en krijgen wat ieders verantwoordelijkheden zijn, dát is waar mensen nu wel eens behoefte aan hebben. Het is niet verschuilen of afschuiven van HR, maar het niet nemen van verantwoordelijkheid door de lijn of directie.

    Met betrekking tot jouw reactie op het 2e citaat: Je kijkt nu net even te veel naar het sales aspect 😉 Als je goed leest beschrijf ik voor jouw citaat het menselijk aspect. Het commerciele stuk is in elke baan van toepassing: iedereen werkt om te eten en te leven. De vraag van ‘Leef je om te werken, of werk je om te leven?” wordt door sommigen ingevuld met het feit dat ze leven om te werken. Simpel gezegd: zonder te leven kun je niet werken, dus werk je alsnog om te leven.
    Een Recruiter tracht mensen aan het werk te krijgen vanuit meerdere gezichtpunten. Een ervan is omdat het geld overlevert, klopt. Maar welke baan levert geen geld op dan?
    De maatschappelijke factor van een Recruiter is dat er (doorgaans, niet altijd) wordt gekeken naar de mens. Oprechte interesse in de persoon en de drive om deze persoon met zijn/haar persoonlijkheid aan een organisatie weten te binden. Ik denk dat voor veel recruiter dát de kick is. Het geld komt pas op een tweede, derde, vierde, .. honderdste plek.

    Betreft de arbeidsmarkt: Er zijn nu genoeg banen alleen niet altijd hetgeen waar je als werkzoekende naar op zoek bent helaas. Vrijwilligerswerk is er overigens ook genoeg en dat kan altijd in je eigen vakgebied zijn. Vrijwillig of betaald, het is werk. De vergrijzing zal naar aanleiding van veel onderzoeken, waaronder het CBS, ROA, CPB, YER e.a., ongelooflijk meevallen. Het ergste dat er gaat gebeuren is dat er te veel hoogopgeleid werk beschikbaar is. Lager opgeleiden komen minder snel aan het werk vanwege gebrek aan opleiding. En waar is de overheid op aan het bezuinigen? Juist, opleidingen. Het aantal banen zal wel meevallen, het aantal hoger opgeleiden helaas niet. Ik wil best een keer met je in discussie over hoe ik op deze uitspraken komen 😉 Maar misschien is het ook gewoon een andere zienswijze vanuit generatieverschil 😉

  5. anoniempje

    Zo’n beetje alle oordelen van HR-managers, recruiters zijn gebaseerd op vooroordelen. Je kan dat wel ontkennen, maar dat is gewoon een feit. En geloof me.. als je al honderden sollicitaties hebt gedaan zoals velen van ons en telkens wordt afgewezen om de meest rare reden, dan doet dat wat met je zelfbeeld. Een groot deel daarvan reageert het af op de werkgevers en recruitmentbureau’s. Een ander deel raakt in een negatief patroon en haakt op den duur zelfs af.

    Een aantal dingen wat ik niet snap. Ik ben 26 jaar en twee jaar geleden afgestudeerd. Een klote tijd om te starten dus, maar het is niet anders. Helaas wordt ik keer op keer afgewezen met als reden “te weinig relevant ervaring”. Dat ik 5 jaar praktijkervaring heb opgedaan in mijn opleiding is totaal niet interessant. Vrijwilligerswerk en stages? Rekenen ze niet mee als ervaring. Ja hallo.. hoe moet ik dan ervaring op doen als niemand me wil hebben? En ik ben niet de enige. De jeugdwerkloosheid ligt op 12% en stijgt snel!! Vele jongeren ontwikkelen een achterstand.

    Aan de andere kant is er onlangs een onderzoek gepubliceerd waarin werkgevers aangeven zeer ervaren kandidaten van 40+ al te oud (te duur??) vinden. 50+ers komen helemaal al moeilijk aan het werk. Hoe kan het dat deze ervaren mensen worden afgewezen terwijl ik te horen krijg dat ik te weinig ervaring zou hebben?? En dan moeten we ook nog tot 67 jaar of zelfs nog langer doorwerken?

    Dan even over dat googlen van werknemers. Logisch dat men dat doet, maaarrrr… dan is het toch wel erg balen als je een naam als Jan Jansen hebt en nauwelijks vindbaar bent. Of wanneer iemand onder jouw naam iets schrijft om jou zwart te maken. Of iemand met precies dezelfde naam als jou. Ik heb al deze voorbeelden bij anderen gezien. Ik leer kinderen en jongeren om kritisch te kijken en niet alles op internet voor waar aan te nemen. Ik neem toch aan dat recruiters ook een verstand hebben en dit soort dingen zich ook beseffen?

    Het ergste zijn nog wel het groeiend leger van zogenaamde “coaches” die grof geld verdienen aan het checken van CV’s, nutteloze trajecten en ander advies. Werklozen die verdienen aan andere werklozen. En een gouden markt hebben ze, want niets is zo persoonlijk en veranderlijk dan de arbeidsmarkt.

    En dat is het ook. Je zult van iedereen een ander advies krijgen als het om werk vinden gaat. Elke HR-manager zegt weer wat anders evenals elke recruiter, manager, directeur en coach. Je collega, leraar, ouders, de overheid, het UWV zal weer hele andere dingen aanraden. Een baantje aannemen ver onder je niveau is bij hun nog populair. Dan zou je laten zien dat je van aanpakken weet. Een HR-manager zou vragen waarom ik toch die rare beslissing heb genomen en mij bestempelen als “niet ambitieus genoeg”.

    Er zijn geen duidelijk regels en kaders meer en genoeg vooroordelen. Duidelijkheid ontbreekt en het is elke keer weer gissen wat in de smaak valt bij de recruiter of HR-manager. Na tig afwijzingen weten veel werkzoekenden onder het bombardement van opgedrongen adviezen, niet meer wat ze nou moeten doen en raken gefrusteerd. Zo gek is dat niet.

    Tenslotte; een recruiter die zegt dat er werk genoeg is? Dan ken je je eigen markt niet. Er zijn zo’n 400.000 geregistreerde werklozen (werkzoekenden dus nog meer) tegenover zo’n 150.000 vacatures (waarvan een deel dus nep is). Hoezo zou er genoeg werk zijn? Ja, wellicht als iedereen genoegen zou nemen met 9 uur per week. Ik verwijt dat niet aan recruiters. Dat is weer een hele andere discussie. Echter zeggen dat er werk genoeg is, is gewoon onzin.

  6. Timon Rammeloo

    @Anoniempje: 400.000 geregitreerde werklozen klopt. Echter is meer dan de helft daarvan een zogenaamde nugger. Een Niet Uiterkingsgerechtigde. Daar vallen dus ook huismoeders en huisvaders onder. Een arbeidsmarkt waarin het aantal werkzoekenden gelijk is aan het aantal vacatures is daarnaast ook niet gezond.
    Dus doe zelf eerst wat meer onderzoek naar de arbeidsmarkt voordat je lukraak met cijfers gaat smijten die niet onderbouwd is.

  7. Sergeth

    Heb je artikel en de reacties daarop gelezen. Ik ben zelf ook één van die werkzoekende EN heb ervaring in het vak recruitement. Tevens verzorg ik een deel van het recruitement bij een organisatie waar ik als vrijwilliger werk. Ik durf te zeggen dat ik beiden kanten ken, binnen ‘mijn arbeidsmarktgebied’. Enerzijds herken ik wat B. ten Broeke schrijft over afwijzingen en wat het met je zelfbeeld doet. Ook ik heb gesolliciteerd op werk waar ik alles voor in huis had wat verwacht werd (op papier); opleiding, ervaring, leeftijd (want dat staat er soms wel bij), etc. en toch afgewezen. Ik begrijp het vaak wel. Zeker als ik kijk naar de sollicitanten die bij ons binnen komen. Senior plus mensen solliciteren op een laag niveau functie. Als die organisaties mij kunnen krijgen en een senior plus (wat ik niet ben, ik ben medior), dan begrijp ik wel dat er gekozen kan worden voor de senior plus. Natuurlijk is er tegen in te brengen dat deze mensen misschien ook sneller weg zijn als er, voor hen, iets interessanters voorbij komt, maar dan is er wel een andere senior plus die het over kan nemen.

    Aan de andere kant als ik solliciteer op functies onder mijn niveau, wordt ik ook afgewezen w.s. omdat ik te veel ervaring heb. Naar mijn idee is het afhankelijk van het segment waarbinnen de functie zit.

    Waarom ik afgewezen word? Ik heb inderdaad te veel of te brede ervaring of geen ervaring genoeg. Ben meer een generalist dan een specialist (wat binnen het gebied waar ik in eerste instantie voor in aanmerking kom, tegen mij werkt). Mijn ‘concurrenten’ hebben meer in huis, ik heb een gat in mijn CV, en een zeer divers werk- en opleidingsverleden.

    Dus ja, als werkzoekende is het geen feestje op het moment. En er zullen wellicht wel banen genoeg zijn (heb geen cijfers paraat), maar ook daarbij dient gekeken te worden naar welk segment het betreft. Functies waar ik in aanmerking voor kom: projectmanagement, adviseur, beleidsmedewerker… heus binnen het arbeidsmarktgebied waar mijn ervaring en opleiding ligt, liggen deze banen alles behalve voor het oprapen. De motivatie om te solliciteren, na al die afwijzingen, neemt drastisch af en mijn zelfbeeld wordt er ook niet rooskleuriger van. Het idee om in de bijstand te eindigen als academicus met een behoorlijke bak ervaring wordt stapje voor stapje concreter en dat ervaar ik als zeer schrikwekkend. Als werkgever is het wel een feestje op dit moment; kwaliteit staat voor je in de rij. Organisaties hebben het voor kiezen en daar hebben klanten uiteindelijk wel profijt van.

    Het mes snijdt aan twee kanten.

  8. Ik heb veel mensen aangenomen in mijn tijd als CFO of als ondernemer. Het CV dient te kloppen, de verzorgdheid, de persoon achter het c.v.. Nu ik zelf in een positie verkeer als ondernemer door te gaan of in te gaan op aanbiedingen bekruipt met het gevoel wat is goed en wat is minder goed. Ik ben vroeger 3x aangenomen en kwam als beste kandidaat uit de bus, waarom heb ik nooit gevraagd, dat leide tot 3x 6jaar werk bij een werkgever. Veel gegeven en ook veel gekregen. We zouden eens moeten overleggen met elkaar wat het werkelijke besluitvormingsproces is. Haken recruiters af als zij een deel van de opleiding missen, of een taalfout zien, recruiters worden ook gedreven door angst , maar kiezen zij dan de juiste persoon? Mijns inziens is een recruitment proces de som van de gemene deler dus kandidaten welke je normaliter afwijst door angst, nodig je ook uit in een assesment, let maar op de beste komen pas echt boven drijven in actie!!! MIJN ADVIES!!!

  9. Jeroen

    Timon,

    Je beseft je wel dat je een zenuw raakt binnen dit vakgebied he?!

    Ik ben het gedeeltelijk met je eens maar met ervaring aan beide kanten van het bureau kan (en moet) ik toch echt stellen dat recruiters een vak hebben gekozen met veel variabelen (mensen, dus persoonlijkheden, arbeidsmarkten en (soms irreële) doelstellingen te maken hebben. Waar we veel tekort schieten in mijn optiek is simpelweg zelfrespect: het is makkelijk om je achter je bureau te settelen en bevestiging, uitnodiging en afwijzing (niet per se in die volgorde) per vacature uit te voeren, je frequente banenbeurs te doen etc. Voor veel recruiters is het moeilijk om een cv echt te lezen, iemand terug te bellen, te luisteren naar wat kandidaten je vragen (horen kan iedereen immers) of een afwjizing te geven waar iemand iets mee kan. Maar dit vak heeft wel iets meer in zich: als recruiters moet je jezelf (zeker als corporate recruiter) ook vooral durven profileren. Je bent immers met belangrijk werk bezig voor je organisatie. Verdiep je in vacatures, in de markt, durf te zeggen dat sommige eisen misschien niet belangrijk zijn, stuur niet alleen cv’s door maar zit er ook bovenop. Verdiep je ook in je klanten zodat ze weten wat jij doet en belangrijker nog, wat ze aan je hebben. Go out!
    Verdiep je ook in mensen die solliciteren: jij bent immers het eerste aanspreekpunt (en dus bepalend voor de verdere beeldvorming) voor je organisatie. Open en eerlijk zullen we in dit vak nooit worden omdat het vak van recruiter nog onvoldoende uitgekristalliseerd is: teveel mensen doen dit vak als opstap naar een ‘betere’ baan op afdeling X of bij klant Y en dan is het makkelijker jezelf te profileren dan je werk serieus te nemen. Maar punt is: we staan als recruiters allemaal achter de voordeur van ons bedrijf/onze klant en dus alle reden om je ook als een gastheer te gedragen. Jump in!

    Door de jaren heen heb ik ook zelf een paar keer naar werk gezocht en het enige waar je iedere keer op uitkomt is: wat wil je zelf. Als je zelf een helder doel hebt dan haal je dat ook. Nu vind ik 120 sollicitaties meer zeggen over een kandidaat dan over sollicitatieprocedures maar ik kan me wel voorstellen dat iemand redelijk moedeloos bij je komt. Zo heb ik ook moeite met bedrijven die stellen dat ze 200 brieven hebben gehad op een vacature (lijkt me anno 2012 meer over de zeitgeist van de organisatie zeggen) en daarom vergeten zijn je een bevestiging te sturen. Maar vergeten recruiters niet dat solliciteren ook een fulltime baan is? Dat, hoe summier de informatie soms ook is, mensen wel de moeite nemen om je te benaderen voor meer informatie? Met een beetje kennis en ervaring kun je telefonisch al iemand screenen en wie weet uitnodigen!

  10. Sandra Frijns Freitag

    Ik word steeds maar afgewezen bij een bedrijf die native german speakers zocht. Eerst kwam ik niet door hun eerste ronde, de TWEEDE keer kreeg ik na een telefonisch gesprek per email te horen dat ik niet bij het profiel pas. Waarom bel je dan. Ze kunnen niet tegen mensen die hun klep open trekken. Dat is alles. Ze zien het op social media en ik ga mijn uitspraken niet aanpassen voor een baan. Scandalig. Ik vroeg ook om minder geld dan hun betalen blijkbaar, maar goed, ik heb ook al een 3 in mijn leeftijd zitten. Heeft er ook niks mee te maken. Totaal niet. Of je krijgt vragen zoals: Bent u nog van plan om kinderen te krijgen….Laat maar.

  11. Saskia

    Ik geloof je verhaal pas pas als je vertelt hoe je kandidaten van 60 of 25 zonder werkervaring voor een functie hebt aangedragen omdat ze een uitmuntende brief hadden en een perfect c.v.

  12. sunny

    zoveel discussie en onvrede.. beter kijken naar kansen en mogelijkheden.
    We weten dat automatisering toeneemt en banen doet verdwijnen en daarnaast wat bijkomt, ook denk ik dat we beter een moderne zeitgeist kunnen hanteren en niet “werken” zo verheven alsof het alles is. Er is veel meer in het leven dan “werken” zoals vele het zien.
    Waarom geen basisinkomen invoeren?! zp heeft iedere bewoner op aarde bestaanszekerheid en kan men zelf kiezen of je wat meer wilt verdienen of niet. Geen gezeik meer! Denk na!
    We hebben de wijsheid al pacht, niet blijven hangen in oude patronen die zoals de geschiedenis laten zien.. veel armoede teweeg brengt.
    En als ik het over t basisinkomen heb, heb ik t niet over wat de regering etc zeggen; op bijstandniveau. Nee, een basisinkomen is een inkomen waar men volwaardig van kan leven en mee kan doen in de society! Dan heb ik t niet over de peanuts van een uitkering, maar eerder t dubble daarvan, en natuurlijk evenredig in elk ander land.
    This is our time!

  13. Gefrustreerde jongen

    Ik heb in mijn leven al veel frustraties gehad in verband met de arbeidsmarkt. Ik ben nu 30 jaar, en ben afgestudeerd op mijn 25e. Dus reeds 6 jaar actief op arbeidsmarkt, maar niet zonder hindernissen. Eerst solliciteerde ik voor een helpdeskfunctie als enige kandidaat. En toch moest ik meerdere gesprekken over meerdere weken doorstaan. Alsof ze iets negatief wilden vinden. Na 19 maanden daar buitengezet door narcistische baas.
    Vervolgens 7 maanden gesolliciteerd om uit te komen bij een tijdelijk baantje van 4 maanden (ze vonden niemand, ik was enige kandidaat, dus ik werd het). Baas daar was ongelooflijke hielenlikker.
    Vervolgens opnieuw 7 maanden solliciteren. O.a. voor een job als Business Intelligence medewerker gesolliciteerd. Dat was de enige keer in mijn leven tot nu toe (na een 200-tal brieven) dat ik een tweede ronde meemaakte. Daar koudweg afgewezen op ervaring. Wat ik daar geleerd heb? Van zodar ik concurrentie heb, val ik uit de boot. Stink ik soms ofzo? Heb ik een negatief aura boven mijn hoofd hangen? Ik zal zeggen wat het is: de doorsnee recruiter heeft niet de ‘guts’ om NIET voor de kandidaat met de meeste ervaring te gaan, OF hij krijgt van bovenaf de opdracht om een ‘veilige’ keuze te maken.
    Ik ben nu ongeveer 2.5 jaar actief in een sales support functie in een sector die me niet echt interesseert, en met collega’s waar ik niet goed mee overeen kom (verschillen in karakter, leeftijdsverschil, genderverschil). Ik solliciteerde toen voor een ultrakorte vacature (lees: geen idee wat de job inhoudt, en geen idee welk bedrijf het is). Om te vermijden dat ik de jobhopper-stempel krijg, verplichtte ik mezelf om 2 jaar daar te blijven. Mission accomplished! Momenteel druk aan het solliciteren om daar weg te geraken. Ik wil het gezicht van mijn bazin wel eens zien wanneer ik die droge opzegbrief onder haar neus schuif! Ze heeft mij tijdens mijn evaluatie mondelijk en schriftelijk de grond ingeboord, en het wordt stilaan tijd om haar terug te pakken! Voor het eerst solliciteer ik als werkende mens en niet als werkloze. Een voordeel? Niet echt nee: minder tijd om te solliciteren…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *